Praktische informatie WinterVuurplaats 2010

REFLECTIES OP DE TWEEDE SESSIE

Florien Hamer:
Hierbij mijn reacties op Kootwijk, wat inderdaad weer fantastisch was:

Sterk momenten: veel!
- Het avondconcert in zijn geheel: in bijzonder Marijn’s opening/de opkomst
waarin licht/beeld de sfeer bepaalde voor het stuk wat daarna kwam. De
eenvoudige theatrale omlijsting versterkte precies de ceremoniele sfeer van
het stuk waardoor het stuk zelf nog sterker tot zijn recht kwam.
- Het samen creeren van het concert op maandagmiddag met de groep jongeren,
waarbij luisteraar en spelers elkaar in een soort dialoog van klanken
afwisselden waardoor grenzen tussen beiden vervaagden en een gezamenlijke
belevenis ontstond.
- De grote muzikale overgang/tijdsreis van Ketjak naar de Zelenka (?) op
maandagavond. En Bach na de drone op maandagmiddag. Prachtige muzikale
contrasten.

Balans actieve interactie en muzikale communicatie:
- Was wat mij betreft het sterkst op de momenten waarbij deze twee elkaar
min of meer afwisselden. Hoewel het interactieve gedeelte ook het sterkst
is als het op een natuurlijke wijze , bijna vanzelf ontstaat; zoals tijdens
het avondconcert.

Gasten:
- Het is zo’n enorme rijkdom om na afloop van een concert direct met het
publiek in dialoog te kunnen gaan en reflexies, belevenissen te kunnen
uitwisselen. In feite draagt dit op zichzelf al bij aan het vervagen van
grenzen.

Toepassen op eigen concerten:
- Het is ontzettend inspirerend om in een grotere groep dan ons eigen SOIL
te kunnen experimenteren en discusieren over al deze onderwerpen;
concertprakijk, contact met publiek etc.
Om onze eigen meningen, observaties en ervaringen in het grotere
perspectief van de CCM-groep te plaatsen en in die dialoog nieuwe ideen,
maar ook bevestiging van wat we al doen te ontdekken.
- Sessie met Dylan heeft veel bewustwording over het ontwikkelen en
uitvoeren van een concept voor concert of voorstelling gegeven.

Opmerkingen;
- Ik merkte dat de plek, het gebouw zelf van ons gaat voelen; door het
intensieve werken en het contstante gebruik van de verschillende ruimtes;
steeds weer nieuwe mogelijkheden van het gebouw ontdekkend.
- Na beide CCM-sessies ben ik direct vanuit Kootwijk gaan lesgeven en heb
direct allerlei nieuwe ontdekkingen kunnen meenemen in mijn lesprakrijk.
Bijv. de 4 steps of mastery, improvisatie, visualisatie (van een
verhaal/beeld/gevoel bij een stuk). Heel erg goed!
- Inspiratie om zelf ook weer solostukken te gaan studeren.

Veel liefs!
f

Achim Heine:
Ik vond een heel sterk moment net na mijn aankomst toen ik de deur opendeed. Wat een bijzonder gebouw/sfeer en veel voorpret over (zeg je dat zo?) wat er weer zal gebeuren/ wie ik zal ontmoeten. Sterke momenten tijdens te concerten waren vooral de harpstukken, de tapsolo, Xenakis “Okho” en het blazerstrio, vooral de eerste deel op woensdagconcert. En Marimba Phase, liggend op de koude vloer. Ik begon veel meer te horen dan alleen de noten, van de boventonen uitgaand opende zich een hele nieuwe luisterervaring – het was heel fijn om erbij te kunnen liggen.

De interactie met het publiek was soms nog ietsjes timide, als je naar letterlijke communicatie op zoek bent. Die vond dikwijls plaats via de muziek natuurlijk. Dus de combinatie van het gebouw met de spelers communiceert al ZO veel meer dan in een “normaal” concert dat je letterlijk aankijken en een glimlach van de spelers ook niet altijd nodig hebt. Bij het harpstuk van Berio om de harp heen te kunnen zitten/lopen vond ik heel fijn!

In mijn concertpraktijk zal ik wel iets eraan hebben dat een gast het over spelen vanuit een precisie-gevoel (“i”) of vanuit een langere-bogen-/ omgevingsgevoel (“ah”) had. Dat zet optreden weer in een nieuw perspectief.

De imaginatie workshop was trouwens waanzinnig! Verder heb ik als speler ervan genoten dat het gebouw een zo waanzinnig fijne akoestiek heeft. En een zo open publiek/ medespelers. De sfeer is gewoon waanzinnig en iedereen zou dit mee moeten maken!

Groetjes,
Achim

Floor Wittink:
Mooi thema heb je gekozen, en een uitdaging om hiermee te kijken wat voor conclusies er te trekken zijn. En wat goed dat je meteen deze mail stuurt.
Aangezien je zo’n thema hebt gekozen vraag ik me af wat jouw motivatie hiervoor eigenlijk was. dat heb ik nergens gelezen of op een filmpje gezien. Wat mij betreft ook belangrijk om mensen mee te trekken in je onderzoek.

Ik heb natuurlijk alleen de dinsdagmiddag meegedaan maar kan daar wel wat over zeggen:
Ik vond de imaginatie naar je eigen kern met jan taal heel sterk, ook omdat we een poging deden dit muzikaal uit te drukken.
Bij mij rijst dan de vraag; als je op het podium een stuk uitvoert laat je dan je eigen kern ook zien of voel je je slechts doorgeefluik? Ik kies voor de eerste omdat ik denk dat pas als je steeds weer , probeert, jezelf te vinden in de muziek/componist, je dan ook open staat voor de verbinding met je publiek.
Ik denk echter dat veel klassieke musici dat niet zo zien. En ik denk dat niet de vorm als wel dit gegeven een cruciale factor is in het feit dat het kontakt niet, voldoende, wordt gemaakt in veel gevallen en dat daardoor weer de vorm elitair blijft, of stoffig, of saai, of moeilijk.
Jouw onderzoek raakt voor mij dus een kern van de klassieke uitvoeringspraktijk, maar zou dus verbinding moeten krijgen (van jan taal naar het podium met een stuk van …)met de kern van waarom eiedereen muziek maakt en wat je wil vertellen. En dat maakt het heel persoonlijk.
In de impro was denk ik te merken dat we dat onderwerp niet echt doorzetten en daarom werden we zelf geen eenheid, we kwamen samen niet in een trance. Het was mooi geweest als we die ervaring wel hadden gehad en aan het publiek hadden kunnen laten voelen.

Vorm helpt wel natuurlijk en kan musici zelf ook weer laten ervaren wat de kracht eigenlijk is van wat je doet en hoe het overkomt. Ik vond dat je dat in het middagconcert goed had uitgedacht qua ruimtes en bijbehorende muziek.

Samengevat zijn er voor mij twee vragen:
Wat is de weg naar een trance? Voor mij persoonlijk ligt het antwoord in de manier waarop ik een stuk voorbereid en vervolgens uitvoer nl door te zoeken naar de verbinding tijdens zowel de voorbereiding als de uitvoering.
Nogal een open deur maar toch krijg ik vaak bevestiging dat ik op de goede weg ben doordat ik van publiek merk dat ze een gedeelde ervaring hadden.
En dat vereist toch een geloof in een eenheid en het loslaten van jezelf (zie kenny Werner) Maar verder kan een weg naar een gezamenlijke trance zijn het , haast eenvoudigweg, toepassen van een paar factoren nl fysiek meedoen en anticiperend luisteren. In het nu staan en het fysieke geven doorgang. En dus zijn samen neurien, schuurpapier, donker (waardoor visuele minder/anders wordt en luisteren meer) gewoon heel goeie instrumenten om trance, flow of hoe je het ook maar wil noemen, te bevorderen.
Er is (zie ook Paul Wilson) een rijtje instrumenten te noemen waarop je hersenen in een andere frequentie komen.
De andere vraag is dan: wat willen klassieke musici met hun muziek? Of wat ervaren ze zelf? Zit natuurlijk verschil in. Maar misschien krijgen we wel twee stromingen straks als het Radio Kootwijk Live onderzoek verder vordert haha.

groetjes en succes met alles, wie weet tot een volgende Radio Kootwijk Live!
Floor

Thomas Johannsen:
ja, ook ik heb genoten, tijdens het hele gebeuren. Wat me bij blijft is een grote appreciatie voor de ‘doe’ energie, en de manier hoe er onderling enorm veel vertrouwen werd gegeven. Eigenlijk kenden we elkaar nog niet zo goed, en toch konden we heel wat neerzetten omdat er aan de ene kant de bereidwilligheid was bij iedereen om je in het diepe te gooien en aan de andere kant veel professionaliteit (hoge kwaliteit van het materiaal / de performers).
Ik was het meest gegrepen door het werken met de scholieren op de eerste dag en het nachtconcert op de tweede dag. Ik vond het bijzonder dat ik jou gewoon twee minuten voor het concert nog kon neerzetten voor de beamer om dat schaduweffect te creëeren, zonder dat er veel woorden over gezegd hoefden te worden. Dus die bereidwilligheid en dat vertrouwen waren voor mij wel bijzondere ingredienten die er volgens mij sterk toe bij droegen dat het zo’n goede twee dagen zijn geweest.

Ik denk dat het goed is om zo ideeën op te doen, maar de vraag blijft hoe je deze magie van het samenwerken zou kunnen continueren in een langer project.
Ik neem mee dat er maar simpele aanpassingen nodig zijn om de ervaring van het publiek geheel te veranderen.
Dus het gaat wat ‘theater’ betreft inderdaad niet per se om er van alles bij te halen, maar puur om een professionele theatrale kijk die net de nodige prikkels geeft aan het publiek om zich op een andere manier mee te laten voeren.
Alleen mag daarbij niet worden vergeten dat de locatie zelf gewoon enorm helpt. Het zou geweldig zijn om in dat gebouw een hele voorstelling te realiseren. Maar als het erom gaat een concertreeks te ontwikkelen die op tour kan gaan, dan zou het interessant zijn om te overdenken hoe je dus de uitkomsten kan Kootwijk in een structureel concept zou kunnen gieten. (waarbij je dus moet oppassen dat je dat concept niet zo dichmetselt dat de bijzondere energie om zeep wordt geholpen). Eigenlijk zou je elke zaal waar je speelt ook weer als ´locatie’ moeten zien, wat wel betekent dat je er al een dag of twee moet hebben gewerkt om goed te weten hoe je er gebruik van kan maken, wat je aan extra prikkels moet inzetten zodat het publiek net vanuit een ander perspectief naar het concert komt luisteren. Maar goed dat is voor de toekomst. Ik sta er wel open voor om daar mee over na te denken.

een hartelijke groet!
Thomas

Interview met choreograaf Dylan Newcomb die in 2 sessies de muzikanten theoretische en praktische prikkels biedt ter bevordering van de eindpresentatie op woensdag 8 april.

De 1e dag van CCM (Creative Cooperative Musicians) in Radio Kootwijk zit erop. Een terugblik op de dag.

Marijn licht toe wat er met de Gamelan uitvoering zal worden onderzocht.

Begin april is het tweede baanbrekende muzikale project van  Cooperating Creative Musicians op Radio Kootwijk. Ook dit keer bereiden jonge topmusici zich voor op een optreden en maken tegelijkertijd een creatief proces om tot een nieuwe  podiumpresentatie te komen. Dit doen zij samen met andere kunstenaars en leeftijdsgenoten. Het doel: grensverleggend musiceren, traditie doorbreken en een jonger publiek bereiken. Dit keer doorbreken muzikale hallucinaties de stilte op Radio Kootwijk.

Begin april staat Marijn Korff de Gidts centraal. Hij behaalde zijn Masters diploma klassiek slagwerk aan het conservatorium van Amsterdam en studeerde daarnaast in New York, West Afrika en India. Hij is actief op het gebied van klassieke muziek, hedendaags gecomponeerde muziek, lichte muziek, wereldmuziek, geïmproviseerde muziek en elektronische muziek. Zijn programma start maandag 6 april en loopt tot en met woensdag 8 april 2009. Ook dit keer zijn verschillende groepen actief betrokken bij het creatieve proces.  De uitkomst is te zien en te beluisteren op dinsdag 7 april van 21.00 tot 23.00 uur en op woensdag 8 april van 15.00 tot 17.00 uur.

Apeldoornse jeugd tot prijzenwinnende choreograaf

Verschillende gasten zijn aanwezig tijdens de creatieve zoektocht van Marijn Korff de Gidts. Zo zijn maandag  6 april jongeren  van het Stedelijk Gymnasium Apeldoorn te gast. Dinsdag en woensdag werkt de prijswinnende Amerikaanse choreograaf Dylan Newcomb mee aan het project. Hij past een “full mind-body” benadering op het gebied van dans en choreografie toe. Newcomb heeft acht jaar voor het Nederlands Dans Theater gedanst en ontwikkelt  nu zijn eigen choreografieën. De laatste jaren zoekt hij naar manieren om de verschillende theorieën, zoals Yin-Yang en  MBTI Typologie,  in nieuwe conceptuele modellen te gieten voor zowel persoonlijke als artistieke vorming en ontwikkeling.

Uitzending in het donker!

Dinsdag belooft een bijzondere dag te worden. Naast choreograaf Newcomb schuift ’s middags ook de school voor Imaginatie aan. Jan Taal heeft in de jaren ’80 deze school opgericht om scholing te bieden in het vakkundig en respectvol gebruiken van het innerlijke beeld.  In de visie van Jan Taal is het innerlijke beeld een bepalende, leidende factor in het menselijke handelen. Het vakkundig en doelgericht hanteren van innerlijke beelden (imaginatie) maakt menselijke handelen effectief.  ‘s Avonds is er van 21.00u tot 23.00 een ‘nachtpresentatie’, speciaal voor bezoekers tot 35 jaar. Door gebruik te maken van het donker komt het mystieke en de kracht van het Zendgebouw nog beter tot zijn recht.

Stilte en ruimte van Radio Kootwijk

Het handelsmerk wordt de grensverleggende en verhalende manier van musiceren, waarbij de kwaliteit van de muziek en musici het uitgangspunt blijft. Het Walter Maas Huis, dat in nauwe samenwerking met de musici het programma maakt, heeft bewust gekozen voor de unieke sfeer en ambiance van het voormalig Zendgebouw Radio Kootwijk. Het zal de musici te prikkelen en  inspireren. De architectuur van het gebouw, de grote zaal met de bijzondere mozaïekvloer, nodigen uit tot open denken met een vrije geest.  De natuur geeft rust en inspireert. Donker is hier nog echt donker. Het helpt de musici om te focussen op hun persoonlijke groei, op het werkelijk aangaan van verbindingen met anderen.

Apeldoorn als Tanglewood?

De gemeente Apeldoorn en de Provincie Gelderland willen muzikaal toptalent de mogelijkheid bieden om nieuwe concepten te onderzoeken, nieuwe presentatievormen verder te ontwikkelen en persoonlijke groei door te maken. Dit project onderscheidt zich van andere projecten omdat het een nadrukkelijke combinatie legt tussen de voorbereiding en het creatieve proces. De drie dagen zijn intensief en verbindt jonge toptalenten uit een zelfde generatie met elkaar.  Dit project is een van de bouwstenen van  ACE, Apeldoorn Centre of Excellence. Om die reden zijn ook raadsleden, provinciale staten en ambtenaren enkele keren uitgenodigd om dit proces van dicht bij mee te maken.

Uitzending bijwonen?

Wilt u de uitzending bijwonen, dat kan op dinsdag 7 april van 21.00 tot 23.00 uur en op woensdag 8 april 2009 van 15.00 uur tot 17.00 uur in het Zendgebouw op Radio Kootwijk. Toegang is gratis!

Routebeschrijving naar Radio Kootwijk? Klik hier.

Begin april is het tweede baanbrekende muzikale project van  Cooperating Creative Musicians op Radio Kootwijk. Ook dit keer bereiden jonge topmusici zich voor op een optreden en maken tegelijkertijd een creatief proces om tot een nieuwe  podiumpresentatie te komen. Dit doen zij samen met andere kunstenaars en leeftijdsgenoten. Het doel: grensverleggend musiceren, traditie doorbreken en een jonger publiek bereiken. Dit keer doorbreken muzikale hallucinaties de stilte op Radio Kootwijk.

Begin april staat Marijn Korff de Gidts centraal. Hij behaalde zijn Masters diploma klassiek slagwerk aan het conservatorium van Amsterdam en studeerde daarnaast in New York, West Afrika en India. Hij is actief op het gebied van klassieke muziek, hedendaags gecomponeerde muziek, lichte muziek, wereldmuziek, geïmproviseerde muziek en elektronische muziek. Zijn programma start maandag 6 april en loopt tot en met woensdag 8 april 2009. Ook dit keer zijn verschillende groepen actief betrokken bij het creatieve proces.  De uitkomst is te zien en te beluisteren op dinsdag 7 april van 21.00 tot 23.00 uur en op woensdag 8 april van 15.00 tot 17.00 uur.

Apeldoornse jeugd tot prijzenwinnende choreograaf

Verschillende gasten zijn aanwezig tijdens de creatieve zoektocht van Marijn Korff de Gidts. Zo zijn maandag  6 april jongeren  van het Stedelijk Gymnasium Apeldoorn te gast. Dinsdag en woensdag werkt de prijswinnende Amerikaanse choreograaf Dylan Newcomb mee aan het project. Hij past een “full mind-body” benadering op het gebied van dans en choreografie toe. Newcomb heeft acht jaar voor het Nederlands Dans Theater gedanst en ontwikkelt  nu zijn eigen choreografieën. De laatste jaren zoekt hij naar manieren om de verschillende theorieën, zoals Yin-Yang en  MBTI Typologie,  in nieuwe conceptuele modellen te gieten voor zowel persoonlijke als artistieke vorming en ontwikkeling.

Uitzending in het donker!

Dinsdag belooft een bijzondere dag te worden. Naast choreograaf Newcomb schuift ’s middags ook de school voor Imaginatie aan. Jan Taal heeft in de jaren ’80 deze school opgericht om scholing te bieden in het vakkundig en respectvol gebruiken van het innerlijke beeld.  In de visie van Jan Taal is het innerlijke beeld een bepalende, leidende factor in het menselijke handelen. Het vakkundig en doelgericht hanteren van innerlijke beelden (imaginatie) maakt menselijke handelen effectief.  ‘s Avonds is er van 21.00u tot 23.00 een ‘nachtpresentatie’, speciaal voor bezoekers tot 35 jaar. Door gebruik te maken van het donker komt het mystieke en de kracht van het Zendgebouw nog beter tot zijn recht.

Stilte en ruimte van Radio Kootwijk

Het handelsmerk wordt de grensverleggende en verhalende manier van musiceren, waarbij de kwaliteit van de muziek en musici het uitgangspunt blijft. Het Walter Maas Huis, dat in nauwe samenwerking met de musici het programma maakt, heeft bewust gekozen voor de unieke sfeer en ambiance van het voormalig Zendgebouw Radio Kootwijk. Het zal de musici te prikkelen en  inspireren. De architectuur van het gebouw, de grote zaal met de bijzondere mozaïekvloer, nodigen uit tot open denken met een vrije geest.  De natuur geeft rust en inspireert. Donker is hier nog echt donker. Het helpt de musici om te focussen op hun persoonlijke groei, op het werkelijk aangaan van verbindingen met anderen.

Apeldoorn als Tanglewood?

De gemeente Apeldoorn en de Provincie Gelderland willen muzikaal toptalent de mogelijkheid bieden om nieuwe concepten te onderzoeken, nieuwe presentatievormen verder te ontwikkelen en persoonlijke groei door te maken. Dit project onderscheidt zich van andere projecten omdat het een nadrukkelijke combinatie legt tussen de voorbereiding en het creatieve proces. De drie dagen zijn intensief en verbindt jonge toptalenten uit een zelfde generatie met elkaar.  Dit project is een van de bouwstenen van  ACE, Apeldoorn Centre of Excellence. Om die reden zijn ook raadsleden, provinciale staten en ambtenaren enkele keren uitgenodigd om dit proces van dicht bij mee te maken.

Uitzending bijwonen?

Wilt u de uitzending bijwonen, dat kan op dinsdag 7 april van 21.00 tot 23.00 uur en op woensdag 8 april 2009 van 15.00 uur tot 17.00 uur in het Zendgebouw op Radio Kootwijk. Toegang is gratis!

Routebeschrijving naar Radio Kootwijk? Klik hier.

Als je jezelf ten doel had gesteld, zoals je schrijft in je conclusie, dat je wilde onderzoeken ‘in hoeverre je een concert met werken van Bach kunt  strippen, kaal maken, ontdoen van alle vorm en toch nog een mooi concert kunt spelen, of misschien juist een mooi concert kunt maken’, denk ik dat je het jezelf te moeilijk zoniet onmogelijk hebt gemaakt.
Ik denk dat met de vorm die we hebben gevonden tijdens de drie dagen we de basis van een concert hebben gegeven waar jongeren van zouden kunnen genieten. Het bevatte afwisseling van muziek, andere media, personen en stijlen zodanig dat het leuk blijft voor jongeren. De spanningsboog was zodanig opgeknipt dat het één geheel was en toch genoeg korte stukjes had om jongeren te laten genieten van klassieke muziek. Maar het was niet zo anders en extreem dat het een happening werd waar je ook nog wat klassieke muziek kon horen. Het was voor mij de opmaat naar een klassiek concert met Bach als uitgangspunt. Een ervaringsconcert.
Ik vond tevens de muziekstukken van Bach zodanig kaal gestript dat ze in de meest pure en integere vorm gespeeld werden die je volgens mij kunt bereiken. Ik was niet de enige met kippenvel en tranen in de ogen bedoel ik.
Maar het woord vorm, hoe integer of puur ook, verraad de moeilijkheid van je onderzoeksvraag. Ik denk namelijk dat het onmogelijk is een concert te geven zonder vorm. Want wat je ook doet, alles is een vorm. Bach op alleen saxofoon met het publiek op je lip of losrondlopend is net zo goed een vorm als met de origineel bedoelde instrumenten in een concertzaal geleid door een dirigent. Bach spelen met alleen de vier leden van CCM is ook een vorm. Zonder vorm geen concert.  Het woord vorm is in deze mijn inziens namelijk synoniem aan het woord afspraak. Je spreekt af dat er publiek komt luisteren naar iets wat je speelt. En het maakt niet uit hoe je dat doet maar dat is dan de vorm. Zelfs als je tegen ‘publiek’ zegt dat ze met hun zwembroek en handdoek om 15.00 uur voor het zwembad moeten staan en ze onwetend van het feit dat ze ‘publiek’ zijn onverwachts terecht komen in een concert van Bach. Als je met je musici hebt ‘afgesproken’ het publiek op het verkeerde been te zetten dan is de vorm onverwachts en spontaan. Het blijft vorm.
Ik vind het onderzoek erg geslaagd. Het concert op de derde dag was puur, integer, kaal, verrassend en verfrissend. En hoewel Bach niet als enige te horen was speelde hij zeker wel de hoofdrol. Ik denk dat deze eerste drie onderzoeksdagen een goede opmaat zijn naar verdere uitdieping van de vraag; hoe maak je klassieke muziek (voor mijn part Bach) zo afwisselend, anders en extreem dat het jongeren aantrekt zonder dat je gaat ‘hoereren’. Ik hoop de volgende sessie mee te (mogen) denken.

Elze,  15 feb. 2009

Dag Floor en Bart,

Veel input! Heel goed. Bart dank voor je uitgebreide overpeinzingen, zeer inspirerend! En je hebt een punt. Maar dat ging niet met die groep. Ik vond het ook niet zo erg. Mijn Oosterpoort concert wordt vooralsnog zoiets als gisteren, misschien met alleen maar Bach, misschien met een beetje impro.. ik vind het leuk als er soundscapes klinken als de mensen binnenkomen, in de hal etc…

Floor, een observatie Jij was er een paar dagen geleden nog van overtuigd dat het uiteindelijk niet meer hoeft uit te maken welke muziek je speelt…. Ik was het daar niet mee eens. De muziek is de boodschap, niet de musicus zelf. Heel zwart wit gezegd…. Ik denk dat er een tussenweg bestaat. En gisteren hebben we wat gedwaald daaromheen. Het bleef veel een voorstelling en we zijn afgedwaald van mijn oorspronkelijke doel/vraagstelling. Ik vond het niet eens zo erg. Er is ook een chemie tussen een aantal mensen. En dit was overduidelijk een uitkomst van een bepaalde chemie. Bart, jouw idee is erg goed…. Als je de juiste mensen bij elkaar zet zoals jij al zegt en ik zou dit graag nog eens overdoen op die manier.

Floor, ik denk niet dat het spelen van Bach alleen mensen hoeft af te schrikken… of zoiets… Bach is de allercreatiefste en hipste muziek die ik ken. Om te relativeren. Te veel avant-gardistische impro’s zouden de mensen nog meer kunnen afschrikken…

Feit is: beiden concepten kennen we: ‘gewoon’ Bach spelen in een concertzaal kan fantastisch zijn. Een avant-gardistische impro kan fantastisch zijn. Daar gaat het niet om… Ik denk dat we met deze mensen tot iets ‘nieuws’ kunnen komen. Iets wat nog niet bestaat als we elkaar maar de ruimte geven. Bart geeft mij in zijn mail de ruimte om dingen te exploreren. Ik heb ook de afgelopen drie dagen het gevoel gehad de ruimte te hebben gehad…. Ik heb er soms voor moeten vechten om niet te veel te vervallen in avant-gardisme en  vormelijk ‘hip’ doen(ik chargeer wellicht)

Mijn uitgangspunt is: Bach is fantastisch, dat weet iedereen…. het contrast met avant-gardisme kan lekker werken zijn we achter gekomen. Dat is een gedeeltelijk antwoord op de vraag of we een manier konden vinden om Bach te brengen en anders te communiceren. Dat heb ik gedaan, dat hebben wij gedaan. Ik vond het geweldig dat Marijn een heel Bach stuk speelde. De weg ligt in het midden. Dat is mijn uitgangspunt. Ik wil én impros’ doen, muziektheater, Bach, Xenakis, Rachmaninov, Barber, Ravel, tonale impro’s, met dj’s werken…. Ik wil me niet beperken. Ik wil niet uitgaan van regels. Floor: ik voel me verbonden met Bach, en authenticiteit is erg belangrijk om deze dingen over te brengen. Als ik luster naar bepaalde experimentele vormen van muziek voel ik vaak geen authenticiteit…. Maar dat gebeurt ook in de concertzaal soms. Allebei geldt, bij echte goeie musici maakt het niet uit. Dat is de basis!

Feit is ook dat nog steeds ons concert/voorstelling weer vormelijk was. Maar op een andere manier. Dus mijn vraag ligt nog steeds gedeeltelijk open. Wat gebeurt er al je alles stript….? En dat moet misschien met minder mensen.

Leuk!

Groet!
Ties
____________________________________________________

www.tiesmellema.nl
Ties Mellema
Pieter van der Doesstraat 98-II
1056 VM AMSTERDAM
(View adress in Google Maps)
EMAIL: tiesmellema@gmail.com

SUBSCRIBE TO MY NEWS LETTER
____________________________________________________

Op 12 feb 2009, om 10:24 heeft Floor Ziegler het volgende geschreven:

Dag allemaal,

Ik heb gisteravond nog tot laat de filmpjes op onze site zitten kijken. Ik
had sterk de behoefte om de sfeer van onze Kootwijkdagen nog even vast te
houden….Het voelde zo rijk dat we dit met z’n alle op de wereld hebben
gezet. Een beloning voor ons geduld, doorzetten, geloven in wat we voor ogen
hebben maar vooral ook voor de verbinding die wij met z’n allen zijn
aangegaan. Ik voelde me voldaan omdat voor mij het bewijs weer eens was
geleverd dat het verbinden van mensen waarvan ik denk dat ze bij elkaar
‘passen’ tot onvoorstelbaar mooie dingen kunnen leiden.

Ik begrijp heel goed wat Bart hieronder zegt. Ik denk alleen wel dat alleen
Bach toch weer tot een ander soort concept leidt. Een die ook echt de moeite
waard is. Maar er waren de afgelopen dagen vaak genoeg momenten dat Bach tot
in mijn tenen doordrong juist omdat er daarvoor juist hele andere muziek
geklonken had. Dit effect krijg je niet op die manier als je alleen Bach
hoort.
Bovendien moeten we niet ons doel vergeten: klassieke muziek voor
leeftijdgenoten aantrekkelijker maken. Lukt dat alleen met Bach?

Ik ga heel binnenkort met Jair een tekst maken over het concept CCM voor op
de site maar ook als publiciteitsmateriaal voor Marianne. Uiteraard sturen
we deze tekst rond en mogen jullie allen input leveren.

Marjolein mailt data voor een evaluatie. Lijkt me goed om daar niet te lang
mee te wachten!
Groet, Floor

—–Oorspronkelijk bericht—–
Van: Bart van Rosmalen [mailto:bartvanrosmalen@csi.com]
Verzonden: donderdag 12 februari 2009 9:05
Aan: Ties Mellema; Marjolein van Ruiten; marijn; Liza Ferschtman; Floor
Ziegler; Bram van Sambeek
Onderwerp: Re: Bach?

Dag Ties,

Ik kwam na afloop nog met Bram en jou in een gesprek dat we niet konden
afmaken omdat we niet meer compleet waren in de nazit. Nu na het
spreekwoordelijke nachtje slapen heb ik daar nog wat over. Bij deze!

Als ik na ‘zoiets’ de volgende dag wakker word (hoewel ik ‘zoiets’ als dit
nog niet eerder meemaakte! Want wat was het inspirerend!) komen er vaak nog
(voor mij) bruikbare beelden en gedachten achteraan. In dit geval kwamen ze
juist met de titel die je in je mail gebruikte: Bach?
Hebben we nu Bach gestript? Hebben we de vraag ‘hoeveel kan je weglaten’
beantwoord? En vervolgens kwam jouw vraag aan het publiek of dit een nieuwe
vorm kon zijn in mijn herinnering. En toen zag ik (in zo’n plotseling
ochtendbeeld) dat we de hele vorm die in drie dagen is ontstaan ook geheel
en al met Bach zouden kunnen vullen en dat we dus inderdaad bezig zijn Bach
te strippen en de concertvorm te vernieuwen. Als we slechts 3 of vier Bach
spelende musici hadden gehad hadden we dit ook kunnen doen. Geen programma
boekje, geen programmatoelichting, niet vertellen welke stukken, kleren
waarin je je lekker voelt en vervolgens een aantal bouwstenen waar je in
variatie voor kan kiezen:
- gesprek met publiek vooraf. Publiek wordt deelgenoot. Niet praten over
bach of over stukken maar over ‘rol’ van het publiek en wat voor soort
ontmoeting we op het oog hebben.
- de weg ernaar toe. Afwijken van het platgetreden pad. Niet door de
hoofdingang.
- de ruimte onverwacht en anders zien.
- zelf je plaats kunnen bepalen tov de musici
- verschillende manieren van contact leggen, onderhouden en uitbouwen tussen
musici en publiek
- verschillende ‘opstellingen’ van het publiek om de aandacht naar de
(muzische en ook ruimtelijke) ervaring te brengen. De ervaring centraal
stellen en die als het ware in het musiceren onderzoeken.
- een nagesprek waarin de betekenis verdiept. Doordat de mensen kunnen
zeggen wat ze ervaren hebben en dat delen wordt er veel betekenis gecreeerd
die later doorwerkt.
Je kan het concept wat we nu hebben ontwikkeld dus op den duur op allerlei
manieren en op allerlei plekken gebruiken vermoed ik. We hadden elk stuk wat
er nu klonk maar wel met behoud van choreografie en opstelling ook door Bach
kunnen vervangen. Na mijn kreet vanaf het vlot had ik (dat zijn die achteraf
gedachten!) natuurlijk heel makkelijk kunnen vragen of je nog 1 keer dat
langzame deel wilde doen. Dan hadden we het collectief niet droog gehouden.
Dan was Marijn zijn echo van verre nog weer veel dieper doorgewerkt als een
mijmering waarin de intensiteit van de ervaring door de distantie ruimnte
krijgt om zich te verankeren. En ook zonder improvisatie hadden we alle
mensen kunnen vragen zich op het vlot in te schepen cq te verzamelen En
precies zo had Bram komende uit het trapgat nog een keer dat snelle deel
kunnen doen. Een paar rifjes uit het duister vooraf. De verwarring, de vraag
of het echt is etc. en dan uit dat gat komen en dqt stuk spelen. Kan
allemaal ook zonder tapdanser en met alleen maar Bach.
Het mooie van deze manier van radio kootwijk werken is dat je door de
confrontatie van klassieke muziek met theater, dans, tap, licht,
improvisatie, internet en wat dies meer zij nieuwe ervaringen en nieuwe
manieren van kijken en luisteren kan ontwikkelen. En omdat we heel
wezenlijke vragen stellen en niet bezig zijn de boel op te leuken vinden we
dingen uit die nieuwe duurzame toepassingen kunnen krijgen. Ik ben ervan
overtuigd dat ook de andere disciplines waar we mee werkten zo’n vertaalslag
naar hun eigen domein kunnen maken. (journalistiek, design, theater, etc.).
Ik ben heel benieuwd daar de komende week van iedereen nog iets over te
horen. Dat is van belang voor het ontwikkelen van de nieuwe manier van
werken. Zullen we dit stukje (een beetje bewerkt tot algemene reflectie)
samen met een reflectie van bv jou of jullie vandaag of morgen met dank en
de vraag om achteraf reflecties naar de anderen sturen?

Een groet van Bart

Ondertussen, na één dag, zijn er heel wat mails heen en weer gegaan tussen de deelnemers van de workshop/residency (tja, wat was het eigenlijk??!)… Iedereen heeft zijn eigen gedachten en conclusies. Ik hoop dat menigeen die op deze website gaat posten.

Mijn conclusies (CCM, pen en papier klaar!?):

*pubers hebben behoefte aan een extreem grote afwisseling tussen stijlen, media, personen, composities, locatie… zo veel mogelijk. Hun spanningsboog is klein, 4 minuten ongeveer.

*pubers houden van klassieke muziek, maar gaan liever naar een feest…

*Bach is geweldige muziek en de vorm van ‘klassieke’ concerten is op zich goed, maar het kan heel verfrissend werken om andere vormen te vinden: lopen tijdens het spelen (indien mogelijk), het publiek placeert zichzelf in de ruimte naar believen. Sowieso zou het mooi zijn om een vrijere concertvorm te vinden. Dat is ons nog niet gelukt. Onze concertvorm van gisteren was ook vormelijk, en eigenlijk net zo formeel als klassieke concerten. Misschien moet een concert altijd ‘formeel’ blijven, maar wellicht is de afwisseling van vormen een formule voor CCM

*Afwisseling van vorm, per concert, maar ook in een serie van concerten.

*De afwisseling van Bach met avant-gardistich ideoom is sterk. Zeker als die gecombineerd met een licht theatrale concertvorm.

*Ik weet niet of dit op alle muziek is toe te passen

*Een vraag die ik heb: Gaat CCM een canon maken van nieuwe concertregels, of gaan we juist per concert kijken wat de regels zijn. ZIjn regels uberhaupt onontkoombaar?

*Nog een vraag: Zijn de klassieke concertwetten per definitie verouderd?

Wellicht na nog een nachtje kom ik met nog wat gedachten. Ik zou het leuk vinden om meer te lezen van de anderen….

Dus kom op, POST!

In afwachting van de videomontage van het concert op woensdagmiddag 11 februari, hier een foto van de finale